به تواز تو مي نويسم به تو اي هميشه دريا           اي همشه از تو زنده لحظه هاي رفته بر باد

وقتي كه بن بست غربت  سايه سار قفسم بود          زير رگبار مصيبت بي كسي تنها كسم بود

وقتي ازآزار پاييزبرگها با غم گريه مي كر           دقاصد چشم تو امد مژده ی  روييدن اورد

                       اي هميشگي ترين عشق در حضور حسرت تو

                          اي كه ميسوزم سرا پا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه مينويسم نامه اي نوشته بر باد                 چو به اسم تو رسيدم قلمم به گريه افتاد

در گزير نا گزيزم گريه شد معناي لبخند                ما گذشتيم و شكستيم پشت سر پل هاي پيوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود            بايد از هم مي گذشتيم برتر از ما عشق ما بود

  اي تو يارم روزگارم  گفتني ها با تو دارم                 ای تو یارم از گذشته یادگارم

                         به تونامه مي نويسم اي عزيز رفته از د ست

                       اي كه خوشبختي پس از تو گم شد به قصه پيوست

تو از متن کدوم رویا رسیدی ؟؟                                     که تا اسمت رو گفتی شب جوون شد

 که از رنگ صدات دریا شکفت و                                     نگاه من پراز رنگین کمون شد

تو از خاموشی دلگیر رویا                                               صدام کردی صدام کردی دوباره

صدا کردی منو از بغض مهتاب                                      ازاندوه گل و اشک ستاره

 از این تک بستر تنهایی عشق                                     از این دنج سقوط اخر من

صدام کردی که برگردم به پرواز                                  به اوج حس سبز با تو بودن

صدام کردی که روو خاموشی من                                یه دامن یاس نورانی بپاشی

صدام کردی صدام کردی نگو نه                                    اگر چه خسته و خاموش بودی

                                         تو بودی و صدای تو صدام زد

 اگر چه دور و ظلمت پوش بودی

تو چیزی گفتی و شب جای من شد                               من از نوذ و غزل زیبا شدم باز

توو گیج و ویج از خود گم شدن ها                               من از من مردم و پیدا شدم باز

                                       من از من مردم و پیدا شدم باز

وه چه شب های سحر سوخته                                        

                                         من                   

خسته در بستر بی خوابی خویش

دربی پاسخ  ویرانه ی هر خاطره را کز تو در ان

یادگاری به نشان داشته ام کوفته ام.

کس نپرسید ز کوبنده و لیک

با صدای تو که می پیچد در خاطر من:

                                                            (( کیست کوبنده ی در ؟؟))

هیچ در باز نشد تا خطوط گم رویایی رخسار تو را

 باز یابم من یک بار دگر..... 

آه تنها همه جا از تک تاریک فراموشی کور

سوی من داد اواز

پاسخی کوته و سرد:

                                                               ((  ُمرد دلبند تو َمرد))

وقتی محرم می اید اسمان جور دیگری می شود. بغض ابرها می ترکد و ریشه ی درختان دل زمین را چنگ می زند

                                     کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا...

من از طوفان زیاد شنیده ام ازکشتی از دریا از تو.....

بین من وتو چه قدر فاصله است که هنوز حضور نورانی و مقدست را در اعماق وجودم حس میکنم؟؟درست مثل حضور طلایی پاییز زیر سقف برگهای پاییزی؟؟چرا هنوز یاد رو شنی بخش شب های تاریک من است؟؟

                            ومن فکر می کنم کشتی شکست خورده ی طوفان تو نیستی

                                تو خود خود دریای بی کران نوری

زمستون تن عریون باغچه چون بیابون

درختها با پاهای برهنه زیر بارون

                                             نمی دونی تو که عاشق نبودی

                                            چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهونه

واسه هم قصه گفتن عاشقونه

                                          چه تلخه!چه تلخه باید تنها بمونه قلب گلدون

                                        مثل من که بی تو نشستم زیر بارون زمستون

زمستون  برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره زمستون ها برای تو همیشه 

                                           تو مثل من زمستونی نداری

                                           که باشه لحظه ی چشم انتظاری

گلدون خال ندیدی نشسته زیر بارون

گلهای کاغذی داری توو گلدون

             تو عاشق نبودی !ببینی تلخه روزای جدایی

                   چه سخته! چه سخته! بشینم بی تو با چشم های گریون

اندك اندك سراسر وجود ناچيزم را به دست امواج تاريك شب هاي سياه مي سپارم تا در افق هاي نا معلوم نابودي رهايش كنند.

              رودخانه ي نوراني اشك هايم تاريكي اين شب سياه را مي شكافد و پيش مي رود اواز عاشقانه ي شعر هايم در اشكهايم به گوش مي رسند  صداي هق هق بي صدايم اين سكوت وحشي را مي شكند و نفس هايم در واپسين لحظه ها اسم تو را فرياد مي زنند....

            به اسمان كه تاريك تر و بي نور تر از هميشه مي درخشد خيره مي شوم و به برگ هاي درخشان شاخه هاي اسمان خيره  مي شوم به  ستاره هاي  كه زير پاي نگهبانان قصر سياهي  پر پر مي شوند نگاه مي كنم با شنيدن شكستن هر ستاره صداي قلبم را به ياد مي اورم كه  زندان سينه ام را مي شكافت و در ظلمت بي انتهاي دشت تنهاييم فرياد مي زد 

راست می گفتی تو باید از عشق برید

                     از چنین  پایانی به سر اغاز رسید....

سلطان سياهي لشكر سايه هايش را به بالينم فرستاده.هواي سياه اتاق بر روي گونه هايم سنگيني مي كند.سكوت سياهي صداي ثانيه ها را فرياد مي زند.صدايي كه فقط مخصوص شب است . صدايي كه شب هادر تلا لو جام شراب جان مي سپارد وو بر تابوت مخملين خواب جان مي گيرد.دوباره شمع  را روشن مي كنم به شعله ي عشقش در ايينه ي وظيفه ي سوختن نگاه مي كنم و خود را در ان مي بينم. به اشك هاي شمع نگاه مي كنم كه چگونه با ثانيه ها سبقت مي گيرند و ارام ارام پايين مي لغزند. چه قدر اين ثانيه ها پر رمز و رازندكه به محض ورود ت و شنيدن صداي قلبت از د ور ها ثانيه ها همانند هجوم اشكهاي عشق كه از چشم شمع فرو مي ريزند ميگذرند. انگار ثانيه ها اسب سياه سلطان سياهي هستند كه به محض غرق شدن در اغوشت  رسيدن به معراج بي نهايت عشق همانند تندر مي گذرند....

تو مي ايي لبخندي ميزني و تمام وجودم گرم مي شود :هميشه يك حضور عزيز وجود دارد يك لبخند مرواريد وار كه همانند شلاقي بر پشت اسب سياهي است يك شعله ي گرم در كاخ مرمرين غرور نگاه.يك صداي اشناكه زهر ترين لحظات را به شيرين ترين ثانيه هاي زندگي تبديل ميكند.ثانيه هايي كه پيش از اين همانند مردابي فرشته ي قلبم را به اعماق مرداب سياهي ميكشيد هم اكنون همانند اشك كوه هاي سنگي صبور ابشار گونه به پايين مي ريزند و در سرازيري بستر رودخانه ي زندگيم مي گذرند...

دوباره صداي امواج قلب بي كرانت روحم را به تلاطم در مي اورد.سرم را بلند مي كنم و در اسمان چشمانت منتظر طلوع خورشيد مي شوم.به نگاهت خيره مي شوم و ناگاه صداي ريزشي مهيب  در كوهستان قلبم پزواك مي كند كه عمري در اوج اسمان چشمانش پر زده ام كه اين صداي گرم و اين نگاه مهربان را مي شناسم و هزاران سال با انها زيسته ام . اسب سياه يورتمه اي مي كشد و مرا به پايين مي اندازد. اشك در چشم هايم حلقه مي زندو:اسم تو را فرياد ميزنم و تمام اشكهايم در صدايم به غزل تبد يل مي شوند....

......تو سوار بر اسب سياهي و من ميبنم كه اسب سياه  چگونه مي تازد و از من د ورت مي كند.سلطان سياهي كنار من بي حركت ايستاده نگاهم مي كند قهقه اش ستون اسمان به زمين را بر سرم ويران مي كند .در اين لحظه ي خاكستري كه مي بايست به رنگ چشمانت مي بود در دايره ي سياه زندگيم زانو مي زنم و در حالي كه دور شد نت را نگاه مي كنم زير لب نجوا مي كنم كه:

                                                 او مي بايست مال من بود و اكنون نيست.....

   اسمش با شما!!!!!!!!!